Muller viva, única, feita de carne e vento, corpo de segredo e de nostalxia, levas no alento palabras que só os corazóns feridos saben descifrar. Achégome a ti cos ollos erguidos, buscando no ceo un xardín de roseiras limpas, e traio nos beizos un canto nacido no colo da túa estrela.
O rumor da túa pel roza a miña, e un pracer antigo, profundo, percorre cada recuncho do meu corpo. Sei que aínda é cedo para falarche dun bo guiso ou dunha fragua de penas ben traballada. Mais o meu peito está cheo de queixas doces, de soños espidos e de quimeras que apenas botan folla.
Estou fronte a ti, espido de medo, cheo de esperanza, coa certeza de que un día tomarás as miñas mans e recoñecerás nelas o lume da paixón que me habita. Por iso desexo que alguén —unha muller coma ti— queira escoitar, no segredo da miña alcoba, o branco rumor dunha cantiga ben feita, semente viva da nosa terra.
Silencio de mosteiro. Ninguén me escoita. Ninguén me fala. Só o latexar dos teus peitos soñados, velados, que rozan os meus beizos como caricias de vento.