Quizais algún día leas isto. Non é unha confesión. Non é unha declaración. É só a miña maneira de poñer orde ao que sentín por unha muller cuxo nome non quero escribir. Non porque non o mereza, senón porque o nome a encerra, e eu só quero quedar co misterio.
Non sei se existiu tal e como a lembro. Ás veces penso que foi unha luz que me acompañou cando todo estaba escuro. Outras veces creo que si a toquei, que si estivo, pero xa non lembro a súa pel. Sexa real ou inventada, o que deixou en min foi verdade: tristeza, ledicia, soidade, un amor que nunca chegou a ser, unha nostalxia que non sei de onde vén. Todo iso xunto. Todo iso revolto. Ás veces afúndeme. Ás veces sálvame.