A soidade camiña comigo. Non a amarga. A outra. A que che deixa escoitar o que de verdade sentes. Non consola. Non pregunta. Só te deixa estar contigo, aínda que doa.
Aí entendo que o desamor non sempre é perder algo. Ás veces é aceptar que o que un quere non pode ser. E que a vida segue, sen agardarnos, aínda que doa.
E, con todo, o amor platónico sostenme. Ese amor sen corpo, sen tempo, sen posibilidade. Non é pequeno. Vive no que imaxino, no que non se toca, no que non se estraga. Non pide nada. Non esixe nada. Só existe. E ás veces existir é suficiente, aínda que doa.
Se queres, podo levalos aínda máis lonxe: máis rotos, máis mínimos, máis como pensamentos que un escribe sen erguer a cabeza da almofada. Queres que os faga aínda máis íntimos ou prefires que os deixe así?