Hai noites que non son noites, senón cárceres.
O home está deitado, pero non descansa. A cama é un campo de batalla onde loita contra o sono que non chega, contra os pensamentos que non calan, contra o corpo que se nega a afundirse na calma. E berra. Non con palabras, senón co peito, coas mans, cos ollos abertos na escuridade.
Toda a casa dorme, pero el non. El é o único ser esperto nun mundo que se apagou. Sente que a noite o interroga, que o reloxo se burla, que os cadros da parede lle devolven miradas que non quere ver. E berra.
O insomnio non é só ausencia de sono: é presenza de todo o demais.
