Ás veces penso que vivo coma se camiñase sobre un escenario invisible. Cada día deseño un xesto, unha voz, unha maneira de mirar o mundo, e saio representar un papel. Non sempre é unha mentira; moitas veces é simplemente a forma na que aprendo a convivir cos demais.
No traballo interpreto seguridade; na familia, tenrura; e diante dos descoñecidos, prudencia. Pero detrás de cada máscara hai algo verdadeiro que respira en min. Finxir, ás veces, non é enganar: é protexer o que aínda non sei como mostrar.
Son un actor, si, pero tamén son o autor do guión que vou escribindo con cada decisión, con cada vivencia. Quizais a miña sinceridade non consista en non actuar nunca, senón en non esquecer quen son cando baixa o pano.
E quizais a miña vida sexa precisamente iso: unha obra imperfecta onde, entre papel e papel, busco o instante no que por fin deixo de representar e simplemente son.