Estes poemas que estou a escribir son unha forma de quedarmos en silencio fronte ao que somos cando ninguén nos mira. Ti e máis eu somos unha resposta á envexa dos homes e mulleres que só ven nos seus corpos unha pel espida e non quen de veren a infelicidade humana.
Escribir do que somos é iso: escoitar o que queda cando todo cala, cando os corpos espidos rematan o pracer e vístense de sentimentos.