Xorda. Si. Así é. Non se escoita. Non se ve. Pero séntese. É fonda coma unha sima oceánica. A dor zumega coma a lava dun volcán que destrúe todo ao seu paso. É intensa. Como unha praga que castiga a inocencia e deambula polo meu interior como un fantasma con esputos na alma.
Este salivazo emocional prostitúe os meus sentidos e déixame exhausto tras ler os teus ollos. Si, eses que se cravan no meu corazón indolente na procura dunha muller que me abrace con sangue de pracer sinfónico.