…por ter o corazón esgazado, por tantas soidades que me turran sen piedade, por esgotar a miña vida en amores non correspondidos, por determe a contar estrelas mentres soño con aquel verán inesquecible, por gardar na memoria os abrazos que xa non volven, por buscar a túa sombra en cada recuncho do camiño, por encher os petos de ilusións que o tempo foi baleirando, por vivir máis dos recordos ca das certezas, por seguir agardando o que quizais nunca chegue, por deixarme levar pola melancolía das tardes sen nome, por todo e por nada, por ti e por min, por aquilo que fomos e por aquilo que nunca chegamos a ser.