quero afogar os meus recordos nun pozo de teimosa nostalxia, e nun corpo de muller que non saiba de abismos. NESTES INSTANTES entendo de xardíns con insomnios primaverais e desexo unha ausencia que, como a chuvia, nunca cese e sempre irrompa.
quero afogar os meus recordos nun pozo de teimosa nostalxia, e nun corpo de muller que non saiba de abismos. NESTES INSTANTES entendo de xardíns con insomnios primaverais e desexo unha ausencia que, como a chuvia, nunca cese e sempre irrompa.