Escoita como tempera a chuvia que leva anos na miña memoria xogando co mar. Todo é húmida monotonía. Esta chuvia repite sempre a eterna canción dunha árbore de follas secas que espía a miña sombra cando o vento vulnera o teu perfil. Entón imaxino a túa silueta xeométrica na sombra dos meus ollos e confúndote precipitadamente entre a algarabía de falsos soños. Debuxas unha elegante improvisación coas curvas do teu sorriso e reúnes secretamente os meus vibrátiles arrabaldes nun soto de esferas cúbicas. Eterna chuvia de tedio e música intacta, só me axudas a descubrir que as túas meixelas proen nos meus ollos cando a escuridade nos congrega nunha mesma ausencia. Ignorámonos. Afastámonos coa proximidade de quen agarda o que nunca terá. Eterna chuvia de imaxes indescifrables. Cando volverás acariciar as entrañas da nosa claridade?