«SONMEIGO» (JMMT)

Á lume do eco poético, os meus versos atopan a súa morada definitiva. Non son palabras soltas no espazo, son palabras incandescentes que continúan ardendo mesmo cando eu, poeta, sucumbo ao silencio. O lume nunca é estático, móvese, transfórmase, consome e alimenta; e así é a poesía que en min medra.

Cada verso non é un mero reflexo, é un novo nacemento, unha pulsación que segue viva e que, terxiversada polo paso do tempo, non perde a súa esencia. O eco, como gardián dos meus versos, protéxeme do lume, permitindo que as súas lapas só iluminen outros camiños, quizais outros corazóns, quizais novos soños.

Cando remata, non hai silencio absoluto, só a continuidade da palabra que se entrega ao vento e se deixa levar polo lume e polo eco, fundíndose co universo e tornándose parte do infinito. A poesía é a lume dese eco e xamais se apaga. Ela transcende a morte en calquera tempo, resiste á escuridade e atopa sempre unha nova forma de existir. 

Hoxe a escuridade é absoluta, como se o mundo se pechase sobre si mesmo e só quedase o ruído da chuvia interior. Chove nos recordos, nas preguntas sen resposta, nas palabras que non atopan saída. Pero, aínda así, algo permanece aceso, pequeno e teimudo, como unha luz que non sabe apagarse.

A esperanza non fai ruído: aprende a quedar, a respirar fondo, a agardar o seu momento. Sei que o día existe mesmo cando non se ve, porque xa volveu outras veces. Cada nube leva dentro o cansazo de tanta auga e tamén a promesa do ceo aberto.

Non é debilidade agardar, é unha forma de valentía silenciosa. Sigo avanzando a paso lento, sostendo o corazón coas dúas mans. A chuvia non dura para sempre, por máis convincente que pareza hoxe. E cando menos o espere, din, a luz atopará o camiño e o día abrirá.

Agora que o reloxo deixou de marcarme as horas alleas, ábrese ante min un tempo sen dono, un territorio brando onde a morriña é bruma e tamén semente. Non quero falar do que remata, senón do que brota: unha vida que respire ao meu compás, onde as palabras sexan casa e refuxio, e escribir non sexa tarefa senón necesidade, como quen acende a lareira nas tardes húmidas.

Que o futuro non me sexa ingrato, que me trate coa delicadeza coa que se sostén unha cunca de porcelana herdada, e que a saúde me acompañe como un río manso que non fai ruído, pero dá vida. Que non haxa envexas que envelenen o aire nin sombras que me rouben a luz, e que a soidade emocional non me roia por dentro como a couza na madeira antiga.

Quero sentir que cada amencer é unha páxina en branco que me pertence, que podo enchela co latexo sincero do que fun e do que aínda desexo ser. Se a morriña chega, que chegue doce, como un recordo que aperta, pero non afoga; e que no silencio atope non un baleiro, senón un espazo fértil onde seguir medrando, escribindo, vivindo á miña maneira, sen medo e con esperanza. 

Penso en voz alta mentres avanzo por un camiño desta carballeira que botaba de menos. Ás veces o que xorde é prosa que busca un ritmo máis ca unha conclusión; outras, preguntas que permanecen abertas como claros no bosque. Non quero ensinar nada, nin convencer a ninguén. Quero compartir este proceso mínimo: o xesto humilde de nomear para que non desapareza, de escribir para que o vivido non se dilúa sen deixar rastro. E cando chego ao final do sendeiro —ou quizais ao seu comezo— sinto que algo foi dito, aínda que non saiba exactamente que. Acompáñame o cheiro da terra mollada, o croar das follas baixo os pés, esa calma que non resolve nada e, con todo, o sostén todo. Sei que mañá o tempo volverá apremarme, que o ruído regresará coa súa insistencia habitual, pero tamén sei que esta carballeira permanece aquí, agardándome.

Difícil de entender para unha persoa que non coñece en profundidade Galicia. Podemos dicir que é a caralluda habilidade para falar con segundas pretensións, en especial cando se procura unha ironía intencionada no que se di e sae revestida de certo valor creativo e gracioso. Para entender perfectamente a retranca transcribo unha viñeta de Castelao na que o taberneiro lle pregunta ao cliente: «Que che parece o meu viño?». O viño era ruín, pero o paisano saíu do apuro dicindo: «Por onde vai, molla, e como refrescar, refresca». Outros exemplos: «Choverá?» «Se ten que chover, que chova, pero por riba de nós». «Éche o que hai». Dise para xustificar a nota dun exame ou para deixar claro que non está convidada á festa.