«CANDO CHOVE POR DENTRO»

busco un exceso de amor onde só hai unha man cega, quero apresar a lonxitude do teu tempo coa silueta dos meus desequilibrios e das miñas tolemias, toco a túa alma cando só queres un abrigo para túa pel sen sentimentos, deambulo melancolicamente pola embriaguez dos namorados que non queren saber de amor, e esperto a media noite cunha amalgama de criaturas informes na miña mente que regurxitan outra noite de soidades nocturnas.

Gustaríame gozar dun sorriso, sexa novo ou xa maduro; liberarme da tristeza coa forza dun titán; queimarme no forno dunha ausencia; deshabitar a floración da miña soidade; ser un home que non chorara de noite; ter no meu carón unha muller que me fixera máis vivo; saber a razón da miña tristura conxénita; despedirme de ti coas miñas mans sempre nos teus seos. Xa non sei o que me gustaría!

A tarde cae amodo sobre a mesa daquel bar. Dúas copas baleiras, algúns recordos e un imposible no que nos empeñamos en crer. Ti falas dos nosos sentimentos como o mariñeiro que come ao noso lado fala do mar: ás veces en calma, reflectindo o ceo, e outras axitados en tormentas interminables. E eu, crédulo e infeliz, asinto. Imaxino os dous sos nun barco rumbo a ningunha parte, coma dis ti porque o noso ten menos vida cun prato baleiro.  Non quero saber que nese mesmo intre xa te tiña perdida.

A miña sombra ri de min, con esa ironía silenciosa que parece coñecer todos os meus segredos, e dime que o corpo os esquece co tempo. Pero non é certo, porque abonda con pensarte un instante —lembrar a túa doce pel, a túa excitada respiración, a maneira en que te achegabas sen présa— para que algo dentro, e fóra, de min esperte.

Entón a miña man lembra antes incluso de que o decida a mente, e comeza a moverse amodo, cun ritmo antigo e natural, como a marea que avanza e retrocede sen pedir permiso.

Pouco a pouco o corpo volve latexar cunha intensidade que cría apagada, e cada recordo faise máis nítido: a túa boca, a túa lingua, a noite na que os nosos corpos se buscaron con urxencia mentres o resto do mundo desaparecía arredor.

A miña sombra intenta determe, intenta convencerme de que todo iso pertence ao pasado, pero o desexo xa comezou a camiñar e non escoita advertencias.

A habitación parece arder amodo, coma se o aire mesmo estivese cargado dunha electricidade suave, e dentro de min medra unha onda que non deixa de elevarse.

Pecho os ollos e deixo que chegue ese intre inevitable, esa convulsión breve e fonda do pracer que atravesa o corpo como un lóstrego silencioso.

Despois chega o silencio, e a respiración volve pouco a pouco ao seu ritmo lento mentres o corpo recompón a calma.

Entón érgome, recollo as cinsas invisibles que quedan na habitación, e escribo con elas, porque mesmo a ausencia pode converterse en palabras.

Esperto entre cinzas, coa sensación de que algo ardeu en min durante a noite. Érgome amodo, sacudo o po gris do corpo, como se cada movemento espertase recordos antigos. Houbo en min un lume intenso. Agora quedan só brasas ocultas. Tócome o peito e algo esperta: a memoria do teu corpo. Imaxino a túa boca. A túa respiración. O calor. Pero a sombra aparece e murmura: —Xa non volverá. E aínda así, algo queda. Non é lume. É unha brasa pequena… pero viva.