«CANDO CHOVE POR DENTRO»

A timidez que levo non é unha debilidade, é unha forma delicada de sentir o mundo. Cada palabra pesa e cada xesto precisa valor, pero ninguén me entende. Falan de min como se fora un home inútil, como se non quixera formar parte de ti e todo por un xeito de ver a vida dende unha sombra que ninguén quere ver. 

Camiño entre voces, pero quedo en silencio. Non é medo, aínda que ás veces o pareza, é un peso de aire que se pousa no meu peito e lémbrame que observar tamén é unha forma de estar. 

No teu nome dorme a noite antiga, esa que coñece os segredos do lume antes de que tivese nome. Levas nos teus ollos a memoria da terra húmida, esa que non esquece, nin perdoa, nin mente.

Escribo coa man esquerda porque é a que pensa diferente. Non me ensinaron a usala ao principio: foi ela quen se impuxo cando era rapaz, como un río que non quere seguir o leito marcado. A esquerda non é só man: é memoria, é resistencia, é unha forma de tocar o mundo ao revés. 

Hai noites que non son noites, senón cárceres.

O home está deitado, pero non descansa. A cama é un campo de batalla onde loita contra o sono que non chega, contra os pensamentos que non calan, contra o corpo que se nega a afundirse na calma. E berra. Non con palabras, senón co peito, coas mans, cos ollos abertos na escuridade.

Toda a casa dorme, pero el non. El é o único ser esperto nun mundo que se apagou. Sente que a noite o interroga, que o reloxo se burla, que os cadros da parede lle devolven miradas que non quere ver. E berra.

O insomnio non é só ausencia de sono: é presenza de todo o demais.