«CANDO CHOVE POR DENTRO»

Estou perdido. Dinme que siga escribindo, pero o meu anhelo mergúllase nun océano cheo de pirámides e de leitos mortuorios. Nun deles leo que desapareceu a miña literatura, que a devorou un gran tiburón branco que está cubrindo o fondo mariño con poemas asinados por min, un tal José María Máiz Togores.

Estou perdido. Esperto do soño e non me atopo. Sigo perdido. Non nun bosque de palabras, nin nunha cidade estranxeira, nin nunha aldea galega despoboada, senón no corredor sen paredes onde as miñas palabras se esvaen antes de tocar o papel.

Estou perdido. Quizais escribir non sexa chegar, senón quedar. Quedar no bordo da vida, no limiar, nese lugar onde o sentido aínda non naceu, pero xa respira.

Estou perdido, si. Pero nesta perda hai unha música que non cesa. 

Quero que me convides a un pracer sen nome, clandestino, deses que non deixan pegada, pero abren mil portas para que os nosos corpos perdan o norte e suban, cegos, a un cumio de gozos invisibles. E ti repítesme que a delicia desa gloria só a coñecerei contigo, que será un gozo secreto, un pacto de pel e saliva.

A miña fidelidade á soidade é tan feroz, tan limpa, que nunca vexo o sol, que para min sempre chove. E eu sigo aquí, empapado de espera. 

Acariciáchesme como a un neno. O que nun principio considerei un cándido piropo, aos poucos minutos vin como un ferinte menosprezo. Estabamos no noso escarallado pub da rúa Hermosilla. Si. Aquel. Si. O do cheiro, segundo ti, a prurito de vulgaridade sucia e mendicante.

Sabes? Es letal coas comparacións. Quixen a miña mellor versión para a túa fragrante e balsámica pel. E ti que se un neno mimado. Deus! E eu, hológrafo dun estrañado e vencido home, morto antes de recoñecer cada poro da túa pel.

E ti que que exsudación de vulgaridade. E eu que se un murmurio, que se unha caricia, que se unha invitación. E ti, palabras sen compromiso. E eu, que é o noso recóndito espazo para as nosas confesións. E ti que se as túas medias de cristal valen máis ca as consumicións deste garito.

E eu, esmirrado e raquítico ao teu lado, pedinlle ao home do piano que tocara a nosa canción. E ti, que xa non é miña… dixeches. 

É noite pechada e non vexo, como sempre, o camiño que me leva a ti. Sempre é de noite, sempre sen luz para que os meus ollos se perdan nun labirinto de soidades e non poidan os meus beizos bicarte coa forza do meu sangue. Esperta, muller, esperta, que a chuvia que estás vendo servirá de leito cando ti e máis eu sexamos un. 

Á lume do eco poético, os meus versos atopan a súa morada definitiva. Non son palabras soltas no espazo, son palabras incandescentes que continúan ardendo mesmo cando eu, poeta, sucumbo ao silencio. O lume nunca é estático, móvese, transfórmase, consome e alimenta; e así é a poesía que en min medra.

Cada verso non é un mero reflexo, é un novo nacemento, unha pulsación que segue viva e que, terxiversada polo paso do tempo, non perde a súa esencia. O eco, como gardián dos meus versos, protéxeme do lume, permitindo que as súas lapas só iluminen outros camiños, quizais outros corazóns, quizais novos soños.

Cando remata, non hai silencio absoluto, só a continuidade da palabra que se entrega ao vento e se deixa levar polo lume e polo eco, fundíndose co universo e tornándose parte do infinito. A poesía é a lume dese eco e xamais se apaga. Ela transcende a morte en calquera tempo, resiste á escuridade e atopa sempre unha nova forma de existir.