A poesía non se escribe, escóitase como se escoita o mar dentro dunha buguina. Vive en libros vellos, en páxinas dobradas, na prosa esquecida que ninguén volve ler. Habita nos días iguais, na chuvia sobre os cristais, nos camiños de terra, nos recordos que volven sos. A miña poesía non berra, é unha luz acesa nunha casa baleira, unha voz baixa que fala coa memoria. Nace en Madrid, pero camiña por Galicia, entre néboa, mar e pedra. Escribo para que o tempo non borre do todo o meu paso.