«CANDO CHOVE POR DENTRO»

Circunloquio da necidade. Disme que son unha mentira. Que reconstruín un pasado inexistente. E eu pregúntoche: lembras cando che pedía un compromiso? E ti respondías sempre igual: liberdade intocable. E eu dicíache: as relacións deben avanzar. E ti: as relacións precipitadas morren. E eu: quen dixo iso? E ti… silencio. E outra vez: e dálle. 

Aínda lembro a dor da primeira noite sen ti. Foi a traizón da ausencia. Unha tarde tranquila. Sen nubes. Sen sospeitas. E chegou a noite. E eu, vulnerable. Enquistado no teu recordo. Con sangue en lugar de bágoas. —Es un mentireiro. 

O día que esqueza o teu nome terei que empezar a preocuparme.

Habita en min desde a adolescencia. Fundiuse coa miña pel nunha unión que parecía imperecedoira, pero a miña inmaturidade reduciuna a cinzas.

Poderei esquecer o meu traballo, o meu libro favorito, as cancións de Enrique Urquijo, o pulso da miña vida…

Pero o día que esqueza o teu nome deixarei de ter unha razón para vivir. 

Alma desnutrida por unha carencia absoluta de vida e predestinada a un final de corpos espidos que ninguén sabe cal é.

Espiñazo carente de sensacións. Paradoxo ancorado no xardín da miña infancia. Latexos que revelan destrución e impotencia. Leito de anxos de cinza. Alma de violetas clandestinas.

Rosas negras que me invitan a morrer nun almorzo de ferintes soidades e noites que me castigan a un insomnio de corvos nas fiestras. 

Tiven un mal soño. Rompía todas as túas fotos, todas as túas cartas, todas as túas cancións, todos os teus recordos. E espertaba baleiro de memoria, como un vello pobre, tras décadas vividas na túa ausencia, coas mans cheas de bágoas. Era incapaz de incorporarme na cama. A túa ausencia pesaba coma un corpo morto. Pero intenteino de novo. Por ti loito ata a extenuación, berraba na miña soidade desesperada.

Nos meus soños, o teu rostro mostraba un sorriso amarelo, de tempos remotos… aqueles nos que fomos felices.

—Equivócaste, José María. Nunca fomos felices.

—Vivimos unha historia fermosa…

—Pero imposible desde o principio.

E sigo sen verte desde hai…