Espido de todo preséntome ante ti. Mellor dito, ante o teu recordo. Ese réptil velenoso que adula a miña memoria cunha festa inhumana de lascivas soidades. Trema todo o meu corpo nunha obscena neglixencia. Percorro co pensamento toda a túa epiderme e volvo tremer, esta vez con máis intensidade. Cada poro da túa pel é unha dor libertina que me devora nesta soidade escollida por min. Velo? Lembro que me dixeches o primeiro día que nos vimos que a túa pel era seda. E o último. Quixen recuperarte coa torpeza dun neno montando un xoguete. E ti, no limiar da porta, deches media volta: —Ata nunca.