andei á deriva cando todo ao meu redor era cordura, non acertei co latexar xusto das palabras cando a miña mente te resucitaba idealizada, ancorei a miña afastada adolescencia no arrolo desangrado dun nome de muller, non saciei con cerimonias adorables a elemental ebriedade da túa pel, confundín a persistencia da lembranza coa promesa imposible do regreso, deixei que o tempo medrase entre nós coma unha herba teimuda sobre os camiños abandonados. E seguín procurándote nos recantos máis improbables da memoria, mentres a vida, paciente e allea, continuaba pechando detrás de min portas que nunca souben atravesar.