O desexo carnal chega a min como unha treboada de verán: rápido, quente, inevitable. Pero o desamor faise cargo de todo e deixa en min un frío lento, persistente, como unha saba húmida que non hai maneira de secar. E empapa as miñas miserias coma se ninguén quixese visitarme. A festa nocturna onde o suor, o alcohol e a néboa se mesturan ata formar unha única substancia que non se pode explicar, só vivila ao máximo. Entón, o teu corpo quente e vivificante, aquela madrugada de verán, refrescará o meu corpo acendido de soidade. E disme que deixe que o orballo reconforte as miñas ansias, que non queira unha misericordia de corpo espido porque ao final, cando durma nos teus brazos, saciarasme plenamente.