Este lento adurmiñar —afastada tebra duns latexos en quente mansedume— guíase pola inercia do amencer, e como un vagabundo ofrezo a alborada dun sol sen raíces ao deseño dun alba pasaxeira que obxecta a miña conciencia nun pestanexo de corpos celestes.
Sustento e domestico con fruición os meus soños iniciándoos nunha conta atrás, mentres o perenne aforcado dosa segundos arredor duns beizos sen resposta.
Camiño desorientado, buscando sentido, moldeando memorias, recreándome nas cicatrices que transpiran nas miñas tempas.
E no fondo… só silencio.
Genial morriña. 🫂