He andado a la deriva cuando todo en mi entorno era cordura. No he acertado con el palpitar justo de las palabras cuando mi mente te resucitaba idealizada. He anclado mi lejana adolescencia en el arrullo desangrado de un nombre de mujer. No he saciado con ceremonias adorables la elemental ebriedad de mi piel. Me he perdido tras una caricia tuya que erizaba, cada noche, mi solitario placer.
«SONMEIGO» (JMMT)
CON ANSIA
Busco un exceso de amor donde solo hay una mano ciega. Quiero apresar la longitud de tu tiempo con la silueta de mis desequilibrios. Toco tu alma cuando sólo quieres un abrigo sin sentimientos. Deambulo melancólicamente por la embriaguez de los enamorados, y me despierto a medianoche con una amalgama de criaturas informes en mi mente que ocultan tu cuerpo desnudo.
A TIMIDEZ
A timidez que levo non é unha debilidade, é unha forma delicada de sentir o mundo. Cada palabra pesa e cada xesto precisa valor, pero ninguén me entende. Falan de min como se fora un home inútil, como se non quixera formar parte de ti e todo por un xeito de ver a vida dende unha sombra que ninguén quere ver.
A QUIETUDE QUE ME NOMEA
Camiño entre voces, pero quedo en silencio. Non é medo, aínda que ás veces o pareza, é un peso de aire que se pousa no meu peito e lémbrame que observar tamén é unha forma de estar.
OS TEUS OLLOS
No teu nome dorme a noite antiga, esa que coñece os segredos do lume antes de que tivese nome. Levas nos teus ollos a memoria da terra húmida, esa que non esquece, nin perdoa, nin mente.
