«SONMEIGO» (JMMT)

EN ESTOS ÚLTIMOS AÑOS

He andado a la deriva cuando todo en mi entorno era cordura. No he acertado con el palpitar justo de las palabras cuando mi mente te resucitaba idealizada. He anclado mi lejana adolescencia en el arrullo desangrado de un nombre de mujer. No he saciado con ceremonias adorables la elemental ebriedad de mi piel. Me he perdido tras una caricia tuya que erizaba, cada noche, mi solitario placer. 

CON ANSIA

Busco un exceso de amor donde solo hay una mano ciega. Quiero apresar la longitud de tu tiempo con la silueta de mis desequilibrios. Toco tu alma cuando sólo quieres un abrigo sin sentimientos. Deambulo melancólicamente por la embriaguez de los enamorados, y me despierto a medianoche con una amalgama de criaturas informes en mi mente que ocultan tu cuerpo desnudo. 

A TIMIDEZ

A timidez que levo non é unha debilidade, é unha forma delicada de sentir o mundo. Cada palabra pesa e cada xesto precisa valor, pero ninguén me entende. Falan de min como se fora un home inútil, como se non quixera formar parte de ti e todo por un xeito de ver a vida dende unha sombra que ninguén quere ver.