«SONMEIGO» (JMMT)

NOITE DE MANS ABERTAS

Nunha noite de mans abertas pedinche que regresase o noso tempo, aquel de augas quentes, corpos espidos e fermosos soños. Entón palpei o teu excitador peito como un cego o noso último inverno, e como pedras que lapidaban unha vella historia tiven que recoller do chan unha cantidade inxente de estrelas danadas. 

ILUSIÓN NOCTURNA

A ilusión, no amor, é facer e perceptible ao sentido do tacto (desordenado pracer de algodón a túa pel) o saboroso lume que nace ebrio na caluga; e que, tras un espasmo en forma de chama gozosamente excitada, móstrame tanxible na súa sensual man a cinza dun excitante que xamais ardeu en realidade. Todo é un bucle de fantasmagorías que gravitan espidas de realidade nunha nube de pel desaparecida e xamais acariñada. E despois, cando todo sexa unha realidade incorpórea, ti e máis eu poderemos facer dese anhelado soño algo real e pracenteiro. 

Y DALE

Circunloquio de la necedad. Me dices que soy una auténtica mentira. Que he reconstruido un pasado sobre unos cimientos inexistentes. Me dices que yo no tengo ninguna credibilidad, que soy un despojo de un residuo de hemética pasividad. ¿Recuerdas cuando te pedía un compromiso, un simple compromiso? Y tú lo convertiste, influido por esa «magna familia» que presidía todos tus actos, en una exigencia de altar y alianza. ¿Cuántas veces te dije, sincera como el cristalino, que eso era una patraña? ¿Cuántas veces te escribí ríos de tinta argumentando que toda relación debía avanzar para no pudrirse como un charco de aguas estancadas? Y tú, dale que dale, que no te querías comprometer lo más mínimo, que tu libertad era intocable. ¿Recuerdas tus últimas palabras? Las relaciones precipitadas mueren sin remisión. ¿Quién dijo eso?, te espeté. Y tú guardaste silencio. No. Perdón. Repetiste lo de siempre. Y dale, te dije. 

LA PRIMERA NOCHE

Aún recuerdo el dolor que sentí la primera noche sin ti. El vacío existencial y emotivo que ardió en mi interior ha dejado en mis labios secuelas de las que me ha sido imposible reponerme. Fue a traición. ¿Y hablas tú de traición? Una tarde en la que no había nubarrones entre los dos. Una tarde en la que el sosiego presidía mis actos. Una tarde en la que experimenté por primera vez lo que era decirte llanamente la verdad. Una tarde en la que no había influencias perversas y nocivas en mi entorno. Una tarde en la que no había palabras de terceros. Una… Y llegó la noche. Y yo vulnerable. Enquistado en tu recuerdo. Con sangre en lugar de lágrimas. Y un rosario de reproches en mi conciencia. Y un cilicio de verdades en la memoria. Y, por tu parte, eres un mentiroso. 

A POESÍA

A poesía non se escribe, escóitase como se escoita o mar dentro dunha buguina. Vive en libros vellos, en páxinas dobradas, na prosa esquecida que ninguén volve ler. Habita nos días iguais, na chuvia sobre os cristais, nos camiños de terra, nos recordos que volven sos. A miña poesía non berra, é unha luz acesa nunha casa baleira, unha voz baixa que fala coa memoria. Nace en Madrid, pero camiña por Galicia, entre néboa, mar e pedra. Escribo para que o tempo non borre do todo o meu paso.