«SONMEIGO» (JMMT)

A palabra carallada é unha das expresións máis versátiles e expresivas do galego coloquial, derivada de carallo, que tamén ten múltiples usos na lingua popular. O seu significado varía segundo o contexto, o ton e a intención do falante, podendo transmitir desde diversión ata desprezo ou irritación.

Nun sentido positivo, carallada pode referirse a unha festa ruidosa, unha folga ou unha celebración desinhibida, como cando se di: «Fixemos unha carallada que durou ata o amencer». Neste caso, é sinónimo de esmorga, foliada ou troula, evocando momentos de alegría compartida.

Por outro lado, carallada tamén se emprega para designar cousas sen importancia ou tolerías, como en «Non me veñas con caralladas», onde se expresa fastío ou desinterese ante comentarios ou accións que se consideran irrelevantes ou absurdas. Neste uso, aproxímase a termos como parvada.

Noutros contextos, carallada pode ter unha carga máis crítica ou negativa, referíndose a algo mal feito, ridículo ou sen sentido: «Ese proxecto é unha carallada». Aquí, a palabra funciona como un xuízo contundente, sinalando a inutilidade ou a falta de seriedade dunha proposta ou situación.

Tamén pode usarse carallada para nomear obxectos pequenos, triviais ou sen valor, como en «Comprei unhas caralladas na feira», onde se alude a cousiñas decorativas ou curiosidades sen gran relevancia práctica.

En resumo, carallada é unha palabra que encapsula a riqueza expresiva do galego falado. Pode ser divertida, crítica, afectuosa u ofensiva, segundo como e onde se diga. É un exemplo claro da capacidade da lingua para transmitir emocións e matices con forza e autenticidade, e forma parte do patrimonio lingüístico que define a identidade galega. 

Rompe dunha vez co teu pasado, deixa que caia como po vello entre as túas mans abertas. Esquece esa muller que habita na túa mente como un eco que non lle pertence. Camiña lixeiro, sen cadeas invisibles, coa alma limpa da súa sombra. Goza o instante coma se fose un lume breve e necesario que te fai renacer. Vive, e permite que os teus desexos máis íntimos respiren libres, sen medo nin culpa. 

Escribir poemas en prosa e a conversión a esta forma de toda a miña obra literaria non é só unha elección técnica. É unha maneira de falar sen corsé, de deixar que a emoción marque o ritmo, e non o verso. É escribir como quen conta unha historia xunto ao lume: con pausa, con verdade. Porque hai versos que non saben a poema, e hai sentimentos que piden un camiño amplo, como os que atravesan a serra sen mirar atrás.

A prosa poética é ese camiño. Para quen ve poesía nun instante, nun recordo, nunha canción que se perde entre as pedras. Para quen sabe que a beleza sempre toca.

Aquí, en oquintodotempo.com/, e co recordo de Galicia, aprendo a contalo todo coa sal e coa brétema da vida. Na miña poesía río, choro, suplico, admiro, bailo, envexo, boto de menos, canto… mesmo cando chove no meu corazón. Escribir así é tamén iso: unha forma de galeguidade desde Madrid, de facer da palabra un refuxio, de expandir o verso na prosa, de dixerir todo tipo de emoción ata que se volve ritual. A pel que fala de min non precisa sílabas para emocionar. Só precisa verdade. E tempo para que ti a leas só ou en compañía.