«CANDO CHOVE POR DENTRO»

Ausencia é ver como a escura neve golpea con branca crueldade e saña, unha vez rematada, a ardente caricia que estendiches onte por todo o meu corpo. Deste xeito verás como quedan os nosos corpos espidos sobre un solitario leito de ácido pracer, e o teu perfil, entre mil sombras acariñado, desaparece cuberto do suor das nosas almas. Entón, o meu corpo chora a túa ausencia cheo de soidades. 

Ninguén me dixo que estabas aí. De súpeto, unhas pernas enfundadas nunhas vingativas medias cubriron de feridas a tranquilidade da miña espera. Eras ti, claro. Agasallo do demo ou caricia dun anxo? Estiven dous minutos observándote e parecéronme dous séculos de longos camiños e crecentes feridas. ¿Espellismo ou realidade? Por un momento soñei que volvías espida a min coas mans cheas de desexo e disposta a arrolar a miña soidade cun pracer sexual de rexuvenecida saudade. 

Un percorrido polo meu interior confúndese co percorrido que fago na miña mente tódolos veráns pola costa. Cada texto que escribo é unha marea distinta, unhas veces en calma, outras veces brava. Non busco respostas nin conclusións. Só quero deixar constancia do que estou sentindo, do que vou aprendendo e do que fun perdendo e do que espero gañar.

Quizais algún día me leas ti, lector descoñecido. Quizais algún día alguén entenda que estas palabras non falan só dunha muller, senón de todas as formas que ten o amor cando non me atrevo a pronuncialo en voz alta.

O mar seguirá aquí, eterno, borrando e escribindo historias na area. E eu seguirei camiñando pola praia coa esperanza de que cada paso me leve un pouco máis preto de min mesmo. 

Ás veces, nos momentos tranquilos do día, sorpréndome a min mesmo agochado detrás dunha voz que non acaba de saír. Sinto un impulso interno que quere falar, asomarse, respirar… pero detense xusto antes, coma se lle dese vergoña mostrarse por completo. Cúbrome cunha especie de néboa suave que apaga os meus xestos e as miñas palabras, mentres o meu corazón latexa tranquilo, coidándose, agardando o seu momento.

As palabras veñen a min, móvense inquedas, pero non se atreven a voar. Os meus ollos buscan refuxio no chan, coma se alí puidesen agocharse do mundo. E os meus murmurios, pequenos e fráxiles, quedan atrapados nas miñas dúbidas, navegando nese mar interno que ás veces me supera.

Aínda así, dentro dese silencio hai algo valioso. Un pequeno mundo íntimo, delicado e honesto, que florece no profundo. Alí gardo o que son, o que aínda non mostro, o que agarda o instante xusto para abrirse sen medo. É un lugar onde a miña aparente fraxilidade se transforma en forza, onde a miña sinceridade brilla sen necesidade de facer ruído.

Entendo que a timidez non é un muro: é unha porta. E detrás dela hai un corazón vibrante, que desexa ser visto e abrazado tal como é. Aínda que ás veces me agoche entre sombras e silencios, sei que por dentro se está xestando un espertar. Chegará o día en que as miñas palabras deixen de tremer, en que os meus ollos se ergan cara ao mundo, e en que a miña voz flúa sen conterse.

Porque en min, detrás desa brétema, vive unha verdade que non se apaga: o meu silencio tamén fala, e a miña timidez non é máis ca o paso previo para mostrar un corazón que, cando se atreve, ilumina sen esforzo. 

Escribo porque xa non sei facer outra cousa que aguantar mentres algo se desfai por dentro. O que aparece aquí non é valentía nin lucidez, é resto, é lixo emocional sen filtrar nin pedir permiso. Non me importa soar patético, roto ou excesivo, porque é o meu estado actual. O corazón do que escribo non quere ser lido nin comprendido, quere ser expulsado dunha vez. Se queda algo en pé despois, será por erro, non pola forza da miña escrita.