«CANDO CHOVE POR DENTRO»

A soidade nocturna, xerme da miña belixerante ansiedade, é un sapo delirante que croa vidrosas imaxes arrolando as miñas ambiciosas mans nunha descomposta amálgama de sedentos amenceres espidos. Xamais o sapo converteuse nunha raíña. Sempre, pola incapacidade de sentir o pracer, croa notas de vergoñoso sufrimento. 

A morriña e a saudade son o fío que cose todos os meus sentimentos. A saudade, esa palabra nosa que non precisa tradución, é a que mellor explica o que me pasa: a presenza dunha ausencia, o calor dun recordo que non se apaga, a ferida doce de algo que non volverá, pero que tampouco quero esquecer. A rúa do Franco, co seu interminable circuíto de cuncas, é o escenario perfecto para esta mestura de emocións que me acompañan desde hai tanto tempo. 

Nun mundo literario onde as formas tenden a viviren en compartimentos —o poema, a novela, o ensaio—, o poema en prosa aparece como unha criatura poética que tende unha ponte entre o lírico e o narrativo. Escribir poesía en prosa non é simplemente rexeitar o verso, senón explorar unha liberdade distinta, unha linguaxe que non precisa cortarse en versos para ser intensamente poética.

O poema en prosa libérase da métrica e da rima, pero non renuncia á música. A cadencia convértese nunha cuestión interna: o ritmo nace do alento, da elección precisa de palabras, da disposición secreta das frases. Este tipo de escritura permite que a emoción flúa sen as interrupcións do corte versal, sen a necesidade de xustificar cada verso cun patrón formal.

A prosa poética é ideal para o pensamento que non se acomoda a unha forma pechada. Permite vagar, dubidar, asociar ideas con imaxes, buscar unha verdade emocional sen ter que chegar a unha conclusión. É o formato perfecto para explorar a paisaxe interior: o que se sente, pero non se sabe dicir do todo.

Un poema en prosa pode contar unha historia, pero farao coa economía e a intensidade dun poema. Pode reflexionar como un ensaio, pero deslizarase entre símbolos e silencios como un soño. A súa forza radica nesa hibridez: é literatura que resiste ser clasificada, que se move entre xéneros sen pedir permiso.

Vivimos nunha época de fragmentos: pensamentos interrompidos, emocións superpostas, memorias que chegan como refachos. O poema en prosa responde a esa sensibilidade. É unha forma ideal para capturar o fugaz, o que non se desenvolve por completo, pero deixa unha pegada profunda. A brevidade non é unha limitación, senón unha forma de condensación.

Aínda que pareza moderno, o poema en prosa ten unha longa historia. No século XIX, Baudelaire xa o utilizaba para sacudir os límites da linguaxe poética. Rimbaud, Aloysius Bertrand, Pizarnik, Cortázar, Lezama Lima, Luis Cernuda ou Anne Carson exploraron esta forma como un campo de resistencia. Escribir poemas en prosa é dialogar con esa tradición que non teme a transformación e o progreso.

O poema en prosa permite experimentar: xogar co ton, a sintaxe, a repetición e a imaxe. É un espazo onde a linguaxe se estira, se torce, se reinventa. No seu interior, o escritor non está obrigado a seguir unha fórmula, senón a unha pulsión, unha voz interior que dita o seu propio ritmo.

Escribir poemas en prosa non é só unha elección formal: é unha declaración estética. É optar por unha linguaxe que flúe libremente, pero segue sendo esixente, unha forma que non precisa do verso para emocionar, unha vía aberta para dicir o que non cabe no convencional. Para quen sente que a  poesía está en todas partes —nunha idea, nun recordo, nunha imaxe fugaz—, a prosa poética é o territorio natural para habitar e vivir. 

Non te idealizo. A idealización é unha forma de covardía. Prefírote real. Con sombras. Con contradicións. Con lugares onde non me deixas entrar. Hai algunha sombra en ti —ou no que imaxino de ti— que me mantén alerta. Inquedo. Esperto.

Escríboche isto porque escribir é unha forma de achegarme a ti sen tocarte. E a distancia, cando hai desexo, tamén é unha forma de erotismo. Non todo desexo quere corpos. Algúns só queren durar. Queren imaxinar o teu corpo espido sen tocalo. Queren deixarte sen roupa dentro da mente.

Non busco que me respondas. Nin sequera que me leas con agarimo. Bástame con que existas nun pensamento meu e que quizais eu exista nun teu. Aínda que sexa un segundo. Aínda que sexa co corpo.

Se algunha vez sentes que alguén te mira desde as palabras, sen mans, sen ollos, con paciencia, imaxina que son eu. Pode que sexa eu escribindo outra vez, sen saber se estás onde te imaxino.

Esta é a miña maneira de dicir: non che debo nada, non me debes nada, pero cando a miña mente te espida en silencio, o mundo vólvese un lugar moito máis lento. E moito máis perigoso.

A palabra feitizo non está aquí por casualidade, non señor. Coouse voando en vasoiras, aparcou con descaro no meu teclado e díxome insolente: «escribe sobre min, escribe!».

Eu sempre pensei que a literatura tiña algo de maxia, pero non desa maxia de magos con capa brillante e fume sospeitoso, senón da maxia humilde, a das pequenas transformacións, a das aldeas, a dos lugares con encanto por si sós… como cando metes un calcetín gris na lavadora e sae rosa sen que ninguén o autorizara.

Un feitizo non cambia o mundo, pero pode cambiarche un día enteiro. Pode converter unha dor nunha dorciña manexable, como cando das un golpe no dedo maimiño e sobrevives. Pode facer que un recordo deixe de pinchar ou que unha emoción se acenda como unha lámpada LED de baixo consumo. Eu busco iso: non grandes revelacións tipo «descubrín o sentido da vida!», senón pequenas claridades, como atopar por fin as chaves que levabas na man.

O feitizo que eu coñezo fala e cura o amor, si, pero non do amor perfecto das películas onde ninguén súa, ninguén ronca e todo o mundo ten pestanas quilométricas. Fala do amor que doe, do que chega tarde, do que se perde polo camiño porque se entretiña mirando escaparates, do que se lembra máis do que se vive… ese amor que te deixa o corazón como un acordeón despois dunha verbena.

O feitizo tamén fala da soidade, pero non como castigo, senón como territorio propio, como un piso pequeno pero acolledor onde podes andar en calcetíns e ninguén te xulga. Ás veces estou mellor aí que en calquera compañía, sobre todo se a compañía mastiga forte.

E, por suposto, o meu feitizo fala da terra, de Galicia, que sempre está de pano de fondo, de protagonista ou de convidada sorpresa. Galicia é un sentimento máis, un feitizo máis, unha presenza que me acompaña incluso cando non a nomeo… como o cheiro a polbo que se che queda na roupa despois dunha boa «jartá», como di unha amiga sevillana cada vez que a levo ao O Sendeiro de Santiago de Compostela, onde serven un laminado á feira incomparable.

Pero non te esquezas do queixo de San Simón á prancha, remata sempre.