«CANDO CHOVE POR DENTRO»

O microtexto é o presidio que confina os meus pensamentos e os caracteres limitados, a cárcere que encerra os meus soños. E quéixaste? Segundo isto, ti es o carcereiro das túas propias creacións. Magnífico paradoxo.

…por ter o corazón esgazado, por tantas soidades que me turran sen piedade, por esgotar a miña vida en amores non correspondidos, por determe a contar estrelas mentres soño con aquel verán inesquecible, por gardar na memoria os abrazos que xa non volven, por buscar a túa sombra en cada recuncho do camiño, por encher os petos de ilusións que o tempo foi baleirando, por vivir máis dos recordos ca das certezas, por seguir agardando o que quizais nunca chegue, por deixarme levar pola melancolía das tardes sen nome, por todo e por nada, por ti e por min, por aquilo que fomos e por aquilo que nunca chegamos a ser.

quero afogar os meus recordos nun pozo de teimosa nostalxia, e nun corpo de muller que non saiba de abismos.  NESTES INSTANTES entendo de xardíns con insomnios primaverais e desexo unha ausencia que, como a chuvia, nunca cese e sempre irrompa. 

Aqueles ti e mais eu feitos loureiros nas nosas tempas e nos nosos corpos. Noites sen pulso nin tenrura. Canción ácida prendida diáfana nos meus beizos. Dúas vertentes da mesma soidade.

Levo anos buscándolle un título ao libro da miña vida. E aínda máis pedíndoche que me axudes a camiñar polas rúas desertas desta cidade.