HE TENIDO UN MAL SUEÑO

He tenido un mal sueño. Rompía todas tus fotos, todas tus cartas, todas tus canciones, todos tus recuerdos. Y me despertaba vacío de memoria, como un pobre anciano, tras decenas de años vividos en ausencia de ti, con las manos llenas de lágrimas. Era incapaz de incorporarme en la cama. Tu ausencia pesaba como un cuerpo muerto. Pero lo intenté de nuevo. Por ti lucho hasta la extenuación, gritaba en mi soledad desesperada. En mis sueños, tu rostro mostraba una sonrisa amarilla, de tiempos remotos, aquellos tiempos en los que tú y yo fuimos felices. Te equivocas, José María, te equivocas. Nunca fuimos felices. Nunca estuviste a mi lado. Vivimos una hermosa historia, pero desde el minuto uno sabía que lo nuestro era imposible. ¿Y me lo dices ahora? Nunca quisiste afrontar la verdad. Esa ha sido tu vida: una huida constante. Y sigues huyendo. ¡Cómo me conoces! Y no te veo desde hace… 

DESDE QUE NO HABLAMOS

se han tornado en bisiestos todos los años.

Desde que no hablamos se han entumecido mis sentimientos como si hubiera ejecutado una pirueta emocional alardeando de una seguridad que no habita en mí desde que me dejaste.

Desde que no hablamos los subterfugios de la inmisericordia me escupen culpas y responsabilidades que, por mi carácter pusilánime, ya no sé cómo asumir.

Desde que no hablamos un ángel caído nocturno me invita a una ceremonia de placeres solitarios que hieren como alimañas, y que me enredan en un egoísmo onírico que coloca mi alborozo en una añoranza tan punzante que me impide actuar con generosidad.

Entonces, en mi circunstancia ególatra, volátil y nada elegante, tú sonríes, arropas mi mano y me cubres de besos inexistentes. Y me duermo acunado por una lacerante ingratitud. 

MIL DERROTAS Y UN TRIUNFO

Con la voz vencida por mil pretéritas leyendas con moldes de derrota y el aliento quebrado por esta enésima ilusión, he alzado la vista ante ti, y la unción con tu estrella ha esculpido en mi nueva primavera un sinfín de ilusiones, un sinfín de nuevas letras, que espero algún día los dos fundamos en una faz sin tinieblas y con los cuerpos desnudos. 

CARALLADA

A palabra carallada é unha das expresións máis versátiles e expresivas do galego coloquial, derivada de carallo, que tamén ten múltiples usos na lingua popular. O seu significado varía segundo o contexto, o ton e a intención do falante, podendo transmitir desde diversión ata desprezo ou irritación.

Nun sentido positivo, carallada pode referirse a unha festa ruidosa, unha folga ou unha celebración desinhibida, como cando se di: «Fixemos unha carallada que durou ata o amencer». Neste caso, é sinónimo de esmorga, foliada ou troula, evocando momentos de alegría compartida.

Por outro lado, carallada tamén se emprega para designar cousas sen importancia ou tolerías, como en «Non me veñas con caralladas», onde se expresa fastío ou desinterese ante comentarios ou accións que se consideran irrelevantes ou absurdas. Neste uso, aproxímase a termos como parvada.

Noutros contextos, carallada pode ter unha carga máis crítica ou negativa, referíndose a algo mal feito, ridículo ou sen sentido: «Ese proxecto é unha carallada». Aquí, a palabra funciona como un xuízo contundente, sinalando a inutilidade ou a falta de seriedade dunha proposta ou situación.

Tamén pode usarse carallada para nomear obxectos pequenos, triviais ou sen valor, como en «Comprei unhas caralladas na feira», onde se alude a cousiñas decorativas ou curiosidades sen gran relevancia práctica.

En resumo, carallada é unha palabra que encapsula a riqueza expresiva do galego falado. Pode ser divertida, crítica, afectuosa u ofensiva, segundo como e onde se diga. É un exemplo claro da capacidade da lingua para transmitir emocións e matices con forza e autenticidade, e forma parte do patrimonio lingüístico que define a identidade galega. 

SUXESTIÓN NOCTURNA

Rompe dunha vez co teu pasado, deixa que caia como po vello entre as túas mans abertas. Esquece esa muller que habita na túa mente como un eco que non lle pertence. Camiña lixeiro, sen cadeas invisibles, coa alma limpa da súa sombra. Goza o instante coma se fose un lume breve e necesario que te fai renacer. Vive, e permite que os teus desexos máis íntimos respiren libres, sen medo nin culpa.