«SONMEIGO» (JMMT)

MUCHAS NOCHES…

Llevo muchas noches quemando el dolor de un vacío ancestral. Llevo muchas noches siguiendo la estela de un camino de orfandad. Llevo muchas noches sintiendo frío en cualquier instante del día. Llevo muchas noches enterrando sueños enamorados cada vez que una mujer me mira. Llevo muchas noches recordando nuestro último roce de cuerpos acariciados. 

APUNTES DE UNA LUCIDEZ CREPUSCULAR

Hay una hora del día en la que todo parece volverse más verdadero. No porque las cosas cambien, sino porque la luz se retira y deja ver los contornos de lo que antes se confundía con el ruido. Esa hora intermedia, entre la tarde y la noche, tiene algo de confesión y algo de balance. En ella, la vida se vuelve una superficie silenciosa donde cada gesto parece pedir explicación. A eso podría llamarse lucidez crepuscular: una claridad que no nace del sol alto, sino de su cansancio.

Con el paso del tiempo aprendemos que no todo lo que importa hace ruido. Hay pérdidas que llegan sin ceremonia, como si el mundo se limitara a mover apenas una silla. Hay victorias que no se celebran porque su verdadero sentido se descubre mucho después. Y hay días enteros que pasan sin dejar huella visible, aunque en secreto nos hayan ido cambiando. El tiempo trabaja así: no rompe de golpe, erosiona. No derriba, desgasta. No anuncia, pero insiste.

Mirar atrás con lucidez no consiste en idealizar lo que fuimos ni en condenarlo. Consiste, más bien, en aceptar que la vida no tuvo un solo significado, sino muchos, y que algunos solo aparecen cuando ya no podemos volver a vivirlos. Recordar, entonces, no es volver a habitar el pasado, sino entender de qué manera nos habita todavía. Las personas que amamos, los errores que repetimos, las promesas que no cumplimos, todo eso permanece de alguna forma en nosotros, como una luz tenue detrás del vidrio.

La edad trae una forma distinta de mirar. Menos impaciente, quizá, pero también más exacta. Uno deja de pedirle al futuro que resuelva todo y empieza a comprender que cada etapa tiene su propia música. La juventud cree que el tiempo es una extensión infinita; la madurez descubre que es una sustancia delicada, casi frágil. Por eso cada tarde que cae tiene algo de recordatorio. Nos dice que nada se conserva intacto, que incluso la alegría tiene fecha de transformación, y que envejecer no es solamente perder fuerzas, sino aprender a habitar las sombras con menos miedo.

La lucidez crepuscular no es resignación. Es una forma de ver sin engaño y sin soberbia. Permite reconocer que la vida no fue como esperábamos, pero tampoco fue en vano. Permite agradecer sin ingenuidad y lamentar sin dramatismo. Y, sobre todo, permite entender que el paso del tiempo no nos roba únicamente cosas: también nos entrega una mirada más honda, una especie de paciencia interior que antes no teníamos.

Tal vez la verdadera sabiduría no sea otra cosa que esto: aprender a mirar el ocaso sin confundirlo con el final. Saber que la sombra no anula la forma, sino que la revela. Y aceptar que, mientras el día se apaga, todavía queda una claridad suficiente para comprender, aunque sea un poco, quiénes fuimos y quiénes seguimos siendo. 

A NOITE QUE LEVO DENTRO

A noite que levo dentro non chega con estrelas nin con lúa: chega en silencio, co peso frío dun abrigo que non atopo. É un cuarto sen fiestras onde os meus pensamentos se volven farois apagados; é a paciencia dun reloxo que esqueceu o seu tic, o rumor lento do sangue que coñece atallos na sombra.

Camiña polas miñas veas como quen recita un poema nun idioma alleo: sabe de horarios, de despedidas, de nomes que xa non encaixan na boca. Ás veces senta na beira da miña lingua e dinme as preguntas que nunca aprendín a responder; outras, deitase no meu peito e ensíname a escoitar o latexar coma se fose un mapa.

Hai nesa noite un país de pequenas certezas: a lámpada que rexeito acender, a cadeira que sempre queda baleira, o cheiro a libro pechado. Pero tamén hai feroces agochos: risas escondidas nun pregue, unha música que aparece ao azar e me devolve un instante que pensei perdido. Non pretende destruírme: apenas ordena os meus pensamentos en fila, pídelles que se miren á cara e, se queren, que se abracen.

Cando aparece a mañá —e ás veces non aparece— a noite que levo dentro non marcha do todo; queda como un hóspede prudente que garda o meu abrigo e me deixa saír coa promesa de volver. E eu camiño con ela, ensinándolle as beirarrúas, mostrándolle a luz que coñezo, aprendendo a nomeala sen pedir permiso para durmir. 

ANSIEDADE

Estou asfixiado pola ansiedade e o meu vello desexo de ti afógao o mar cunha man baleira e outra chea de perversa fortaleza. Quero que non me perforen os nervios, eses burís de ferro que habitan na miña alma desde tempos inmemoriais e que me cravan os sentidos nunha romaría de corpos espidos e camas ermas que de novo se afoga no mar. 

O TEU NOME

Hai persoas que pasan pola vida como follas levadas polo vento; e outras, que sen facer ruído, deixan raíces fondas nos lugares polos que pasan, aínda que se deteñan fugazmente. Ti pertences a estas últimas.

Hai algo na túa maneira de estar —esa mestura de firmeza e delicadeza— que fai, cando te lembro, que o mundo que me rodea se ordene un pouco mellor. Non precisas erguer a voz para que te escoiten. Non precisas explicar quen es: adiviñase.

A túa forza non é de pedra, é de río: constante, paciente, inevitable. E quen te coñece, aínda que sexa por medio dun nome escrito nunha carta, entende que hai en ti unha claridade que non se aprende, unha especie de serena sabedoría que non presume, pero acompaña.

Se algún día estas palabras chegan a ti —véxoo case imposible porque non sei onde estás— quero que saibas isto: non foron escritas para impresionarte, senón para honrarte. Porque hai nomes que merecen ser ditos con respecto, e o teu é un deles.