«SONMEIGO» (JMMT)

A túa pel foi a primeira xeografía que aprendín a ler sen mapas. Non tiña fronteiras, só ondulacións suaves, como o espertar da miña infancia ao amencer. Era pel de néboa e de lume, pel que gardaba o sal das bágoas que nunca chorei, pel que sabía a herba mollada e a pan de millo cocido.

Cando te achegabas, o tempo facíache reverencias. As horas deixaban de contar, e os días convertíanse en cancións sen letra. A túa pel falábame sen palabras, cunha til que só entendían os que soñan coas mans.

Era pel de festa e de loito, de romaría e de inverno. Pel que sabía agardar sen pedir nada.

Agora que es recordo e vento, sigo buscando o arrecendo da túa pel nas páxinas dos libros vellos, nas pedras quentes do mediodía, nas voces que se cruzan na memoria. E ás veces, cando o sol se reclina sobre o mar, creo sentila outra vez: esa pel que foi casa, que foi refuxio, que foi poema antes de que eu soubese escribir. 

A soidade camiña comigo. Non a amarga. A outra. A que che deixa escoitar o que de verdade sentes. Non consola. Non pregunta. Só te deixa estar contigo, aínda que doa.

Aí entendo que o desamor non sempre é perder algo. Ás veces é aceptar que o que un quere non pode ser. E que a vida segue, sen agardarnos, aínda que doa.

E, con todo, o amor platónico sostenme. Ese amor sen corpo, sen tempo, sen posibilidade. Non é pequeno. Vive no que imaxino, no que non se toca, no que non se estraga. Non pide nada. Non esixe nada. Só existe. E ás veces existir é suficiente, aínda que doa.

Se queres, podo levalos aínda máis lonxe: máis rotos, máis mínimos, máis como pensamentos que un escribe sen erguer a cabeza da almofada. Queres que os faga aínda máis íntimos ou prefires que os deixe así? 

Camiño por unha rúa que non existe neste Madrid mollado. É a miña forma de pensar nela sen romperme. Cada paso trae unha pregunta que non sei contestar. A tristeza sempre chega primeiro, como unha sombra que se adianta. É a tristeza do que non foi, do que calei, do que xa non terá lugar.

Pero despois, sen avisar, aparece unha ledicia pequena: imaxinar o seu sorriso, lembrar un xesto que quizais inventei, unha mirada que tal vez nunca aconteceu. E esa chispa mínima, esa luz que dura un instante, bástame para seguir camiñando.