Ninguén me dixo que estabas aí. De súpeto, unhas pernas enfundadas nunhas vingativas medias cubriron de feridas a tranquilidade da miña espera. Eras ti, claro. Agasallo do demo ou caricia dun anxo? Estiven dous minutos observándote e parecéronme dous séculos de longos camiños e crecentes feridas. ¿Espellismo ou realidade? Por un momento soñei que volvías espida a min coas mans cheas de desexo e disposta a arrolar a miña soidade cun pracer sexual de rexuvenecida saudade.
«SONMEIGO» (JMMT)
A MAREA DA VIDA
Un percorrido polo meu interior confúndese co percorrido que fago na miña mente tódolos veráns pola costa. Cada texto que escribo é unha marea distinta, unhas veces en calma, outras veces brava. Non busco respostas nin conclusións. Só quero deixar constancia do que estou sentindo, do que vou aprendendo e do que fun perdendo e do que espero gañar.
Quizais algún día me leas ti, lector descoñecido. Quizais algún día alguén entenda que estas palabras non falan só dunha muller, senón de todas as formas que ten o amor cando non me atrevo a pronuncialo en voz alta.
O mar seguirá aquí, eterno, borrando e escribindo historias na area. E eu seguirei camiñando pola praia coa esperanza de que cada paso me leve un pouco máis preto de min mesmo.
IMAGINADO
El amor imaginado tiene algo de refugio. En ese abrigo puede ser intenso, profundo, incomprendido, solitario… Sobre todo, no corre el riesgo de ser rechazado por esa mujer que se dibuja en bucle en mi memoria. Y así, sin darme cuenta, he ido acumulando inviernos. Unos, heredados de un torbellino emocional; otros, elegidos por mí sin darme cuenta. Hasta que llegó un día en el que aprendí a quedarme solo, sin el asedio de la pasión y de la necesidad de un cuerpo… No escribo estos versos para acusar a nadie de mis culpas, ni siquiera al muchacho poco sazonado que fui. Los escribo porque, al fin, empiezo a sospechar que incluso el invierno más largo contiene una pequeña grieta. Y en ocasiones basta una grieta para que el hielo empiece a fundirse.
CERCA
Mientras mi necesidad de vida se anega en falsos «me quieres» que el viento repite sin convicción, la sensación de tenerte cerca sana lentamente las heridas que aún me duelen. No necesito promesas ni palabras grandes: basta la tibieza de tu presencia. Porque hay heridas que no se curan con explicaciones, sino con la sencilla certeza de que alguien permanece a nuestro lado.
SOMBRAS E SILENCIOS
Ás veces, nos momentos tranquilos do día, sorpréndome a min mesmo agochado detrás dunha voz que non acaba de saír. Sinto un impulso interno que quere falar, asomarse, respirar… pero detense xusto antes, coma se lle dese vergoña mostrarse por completo. Cúbrome cunha especie de néboa suave que apaga os meus xestos e as miñas palabras, mentres o meu corazón latexa tranquilo, coidándose, agardando o seu momento.
As palabras veñen a min, móvense inquedas, pero non se atreven a voar. Os meus ollos buscan refuxio no chan, coma se alí puidesen agocharse do mundo. E os meus murmurios, pequenos e fráxiles, quedan atrapados nas miñas dúbidas, navegando nese mar interno que ás veces me supera.
Aínda así, dentro dese silencio hai algo valioso. Un pequeno mundo íntimo, delicado e honesto, que florece no profundo. Alí gardo o que son, o que aínda non mostro, o que agarda o instante xusto para abrirse sen medo. É un lugar onde a miña aparente fraxilidade se transforma en forza, onde a miña sinceridade brilla sen necesidade de facer ruído.
Entendo que a timidez non é un muro: é unha porta. E detrás dela hai un corazón vibrante, que desexa ser visto e abrazado tal como é. Aínda que ás veces me agoche entre sombras e silencios, sei que por dentro se está xestando un espertar. Chegará o día en que as miñas palabras deixen de tremer, en que os meus ollos se ergan cara ao mundo, e en que a miña voz flúa sen conterse.
Porque en min, detrás desa brétema, vive unha verdade que non se apaga: o meu silencio tamén fala, e a miña timidez non é máis ca o paso previo para mostrar un corazón que, cando se atreve, ilumina sen esforzo.