«SONMEIGO» (JMMT)

OS SILENCIOS

Dóenme os silencios que non sei romper e dóeme a alma, cansa de querer a medias. Camiño polo seu interior con coidado, como quen pisa un chan fráxil para non volver caer. Non é que falte amor, é que sobra desgaste e xa non queda forza para finxir.

Ás veces, sentir pesa máis que calar, e o «non» convértese nun acto de honestidade. Descansar tamén é unha forma de seguir vivo por dentro. Hoxe quedo aquí, en calma, coidando o pouco que aínda sinto. 

AQUEL BICO

Aquel bico, aquela man, aquel desexo, aquel pracer. Os catro, desde hai tempo, por ti, abertos a lume vivo. Os catro, desde hai tempo, por ti, do teu corpo espido namorados. Os catro, desde hai tempo, por ti, habitantes dun soño durmido das túas ferventes caricias. Aquel bico, aquela man, aquel desexo, aquel pracer. Os catro gardados entre os suspiros dun tempo sen retorno, dormen na miña escura memoria, lonxe dos teus ollos, moi preto da miña alma. Foron só un instante e xa son a eternidade. 

HERIDA

Sorda. Sí. Así es. No se oye. No se ve. Pero se siente. Es profunda como una sima oceánica. El dolor rezuma como la lava de un volcán destruye cuanto inunda. Es intenso. Como una plaga castiga la inocencia y deambula por mi interior cual fantasma con esputos en el alma. Este salivazo emocional me prostituye los sentidos y me deja exhausto tras leer tus ojos. Sí, esos que se clavan en mi corazón indolente con la búsqueda de una mujer que me abrace con sangre de sinfónico placer. 

QUINCE AÑOS

Durante mi primera adolescencia fui feliz y entonces no lo sabía. La culpa —o el milagro— fue de una chica que todavía recuerdo. No sé si ella llegó a entender el efecto que producía al acercarse, al reír, al mirarme como si el mundo fuera algo sencillo que se podía compartir. Fue ella quien me espabiló. Quien me sacó del rincón tímido donde los muchachos suelen esconderse cuando el cuerpo empieza a cambiar y todo parece demasiado nuevo. A su lado el miedo no tenía demasiado espacio. Las palabras salían con una naturalidad que después tardaría años en volver a encontrar. Yo hablaba, caminaba, incluso soñaba con una ligereza que ahora me parece casi irreal. No ocurrió nada extraordinario. No hubo grandes promesas ni gestos memorables. Solo la sensación limpia de que una chica podía mirarme y encontrar en mí algo suficiente. Y así descubrimos nuestros cuerpos, con una lentitud deliberada, desde los labios hasta la perdición. Y durante un tiempo, breve y luminoso, yo también lo creí. 

AUSENCIA

Ausencia é ver como a escura neve golpea con branca crueldade e saña, unha vez rematada, a ardente caricia que estendiches onte por todo o meu corpo. Deste xeito verás como quedan os nosos corpos espidos sobre un solitario leito de ácido pracer, e o teu perfil, entre mil sombras acariñado, desaparece cuberto do suor das nosas almas. Entón, o meu corpo chora a túa ausencia cheo de soidades.