«CANDO CHOVE POR DENTRO»

Nunha noite de mans abertas pedinche que regresase o noso tempo, aquel de augas quentes, corpos espidos e fermosos soños. Entón palpei o teu excitador peito como un cego o noso último inverno, e como pedras que lapidaban unha vella historia tiven que recoller do chan unha cantidade inxente de estrelas danadas. 

A ilusión, no amor, é facer e perceptible ao sentido do tacto (desordenado pracer de algodón a túa pel) o saboroso lume que nace ebrio na caluga; e que, tras un espasmo en forma de chama gozosamente excitada, móstrame tanxible na súa sensual man a cinza dun excitante que xamais ardeu en realidade. Todo é un bucle de fantasmagorías que gravitan espidas de realidade nunha nube de pel desaparecida e xamais acariñada. E despois, cando todo sexa unha realidade incorpórea, ti e máis eu poderemos facer dese anhelado soño algo real e pracenteiro. 

A poesía non se escribe, escóitase como se escoita o mar dentro dunha buguina. Vive en libros vellos, en páxinas dobradas, na prosa esquecida que ninguén volve ler. Habita nos días iguais, na chuvia sobre os cristais, nos camiños de terra, nos recordos que volven sos. A miña poesía non berra, é unha luz acesa nunha casa baleira, unha voz baixa que fala coa memoria. Nace en Madrid, pero camiña por Galicia, entre néboa, mar e pedra. Escribo para que o tempo non borre do todo o meu paso.

Son fillo dun cirurxián. Desde neno aprendín a mirar as mans do meu pai, firmes e delicadas, capaces de abrir a carne con precisión e, ao mesmo tempo, de pechala con tenrura. Ese xesto, esa disciplina do bisturí, converteuse nunha ensinanza que me acompaña ata hoxe. Eu non opero corpos, pero opero palabras. Na aula, cando ensino, e na miña escritura, cando me espido, o bisturí transfórmase en metáfora: cortar, abrir, explorar o oculto, e logo suturar coa delicadeza de quen sabe que cada ferida precisa tempo para cicatrizar.

A poesía é a miña cirurxía íntima. Cada palabra abre unha capa da miña alma, cada verso é incisión, cada frase unha sutura que intenta recompoñer o que se rompeu dentro de min. Escribir é a miña maneira de resistir, de recuperar un fragmento de silencio entre o ruído, de darlle voz ao que quedaría sepultado baixo o peso da cidade e da vida.

Son un home triste e melancólico, habitado pola sombra da morriña e o peso dos fracasos. Pero tamén son fillo dunha disciplina que me ensinou que mesmo a ferida pode ser camiño de coñecemento. A poesía permíteme transformar a tristeza en palabra, a melancolía en música, o fracaso en cicatriz que brilla.

Madrid resúltame dura, coma se cada rúa me devorase pouco a pouco. A cidade engúleme co seu ruído, coa súa velocidade, coa súa indiferenza, e eu síntome perdido entre multitudes que non me ven. Escribir convértese no meu refuxio, na miña maneira de recuperar un espazo íntimo onde a palabra xorde lentamente, como unha ferida que busca cicatrizar.

Galicia é o fío invisible que atravesa cada liña. Na súa terra e no seu mar moran os meus recordos e a miña voz. Alí aprendín que a morriña non é só dor, senón tamén raíz, memoria, pertenza. A poesía úneme a esa terra, devólveme ás súas augas, recórdame que mesmo lonxe sigo habitado por ela.

A poesía é confesión e bálsamo. É bisturí e cicatriz. É o espazo íntimo onde a palabra se converte en sostén, nunha columna invisible que me impide caer. É a miña maneira de abrirme, de deixar que outros entren na miña ferida e recoñezan nela a súa propia historia.

Quen se achegue á miña poesía atopará fragmentos de vida, retallos de dor e de esperanza, confesións que quizais tamén lle resulten propias. Porque escribir é compartir a intimidade, a morriña, os fracasos e as pequenas luces que nos sosteñen no medio da escuridade.

A poesía, para min, é iso: un bisturí que corta e revela, unha sutura que recompón, unha cicatriz que brilla na memoria. É a miña maneira de dicir que sigo vivo, que sigo buscando, que sigo aprendendo a transformar a ferida en palabra e a palabra en luz. 

O sexo, cando arde amodo e se deixa medrar, non é só un encontro: é unha tensión que se estira entre dous corpos que xa se escolleron antes de tocarse. Hai algo eléctrico nesa proximidade, na maneira en que a pel anticipa o que virá, en como unha mirada pode percorrer máis ca unhas mans. E cando por fin acontece, non estala, senón que se desliza, se enrosca, constrúese coma un lume que sabe durar.

Achegarse á muller nese territorio é entrar nun ritmo que non se domina, que se segue. É aprender a ler as súas pausas, a forma en que o seu corpo responde, como se abre e se recolle coma unha respiración viva. Non hai présa, porque o pracer faise máis denso cando se alonga, cando se roza o suficiente para que cada intre pese máis. E nese xogo, un deixa de ser un mesmo para converterse en parte dun latexar compartido.

Todo ten música aí dentro: o movemento, a tensión, a maneira en que o desexo sobe e baixa coma unha marea morna. O sexo non é só pracer, é unha especie de vertixe suave que conecta con algo antigo, algo que empurra dende dentro con insistencia. E cando remata —se é que realmente remata— queda esa sensación suspendida, coma se o tempo respirase máis fondo, coma se por un intre a vida marcara o seu ritmo co corpo.